Jij bent veilig…

Bij de start van de groei van een mens, start direct ook de bouw van de hersenen. En geloof mij…die doen het ook direct.
Niet dat je er mee kunt denken, althans, geen moeilijke rekensommen.. Maar het is van wezenlijk belang voor hoe je later reageert.

Het brein van een mens bestaat uit 3 delen. Het reptielenbrein, het zoogdierenbrein ( ook wel Limbisch brein genoemd) en het mensenbrein ( de Neocortex).
En vanaf dag 1, wanneer de eicel en de zaadcel een feestje gaan maken samen, start de groei van het reptielenbrein.
Vanaf maand 6 start dan ook de groei van het zoogdierenbrein, welke staat voor het voelen. ( En als je dit weet, besef je dan dat een baby alles voelt vanaf dat moment……ook de bevalling. )
Vanaf maand 9 start dan ook de groei van het mensenbrein. Welke staat voor je denken, voor je ratio, voor je plannen, voor je overzicht houden.
Eigenlijk heb je een krokodil, een paard en een mensje in je hoofd….;-)

En over die krokodil wil ik het graag hebben.
In je leven buiten de baarmoeder is dat brein er om je veilig te houden. Het enige wat het kan is ervoor zorgen dat je Vlucht, Vecht of Bevriest. Het wordt dan ook wel je Fight/Flight/Freeze-brain genoemd.

In de eerste alinea schreef ik dat dit brein het al doet, vanaf dag 1. Het is als het ware de eerste bedrading van jouw patronen en overtuigingen.
Kun je dan volgen dat alles wat een moeder meemaakt van invloed is op hoe veilig jij je voelt in die buik? En daarbuiten?
Klinkt gek hè…

Stel je voor, je moeder rookt tijdens jouw zwangerschap. Jouw omgeving in de buik wordt dan eigenlijk vergiftigd. Er is minder zuurstof en vaak is dit ook van invloed op de groei van een kind. Dat is dus geen veilige omgeving.
Het reptielenbrein leert daar dat het altijd alert moet zijn. .
Stel dat dit 9 maanden lang is, dan komt het kind volledig in verdedigende overtuiging, op de wereld. Met als resultaat dat die wereld, die veel groter is dan die buik, hartstikke eng is. Want in die buik was al groot, maar die wereld is onoverzichtelijk groot.
Met gevolgen als een huilbaby ( immers, geen woorden of lijf om te vechten of te vluchten), een hele stille baby ( heel fijn….of toch niet? Want in volledige bevriezing…) en nog een heleboel gevolgen meer.

Of, je kindje poept om welke reden dan ook ( dat is weer een ander verhaal…) in het vruchtwater. Iets wat zorgt voor steeds minder zuurstof in het vruchtwater. Onveilig!
Een reden om een geboorte in te leiden. Iets wat noodzaak is, en dus niet anders kan.
(Dat is vaak met ‘geboortetrauma’s’. Het kon niet anders, het was een keus om te overleven. )
Bij een inleiding wordt gebruik gemaakt van synthetische oxytocine. Het hormoon wat eigenlijk door het moederlijf wordt aangemaakt wanneer een geboorte zich natuurlijk aandient.
De baby heeft geen regie over zijn eigen start, iets wat een baby graag wil doen. Hij wil het signaaltje naar de baarmoeder sturen, zo van “Joehoeoeoe! Ik ben er klaar voor, laten mama en ik dit eens gaan doen samen!”
Want dat is wat het kind wil, in een prachtige samenwerking met zijn mama, op de wereld komen, zonder toeters en bellen.
Eerst al die onveilige omgeving door het bevuilde vruchtwater, nu die start van de geboorte die onverwachts komt voor het kind,

                 HALLO REPTIELENBREIN! 

Die staat me een partijtje aan zeg!
Op de wereld komen is dan niet persé de meest fijne gebeurtenis, en zwart-wit als het reptielenbrein denkt, die wereld waar ik nu naartoe ga, is helemaal onveilig!
Wat je dan in je kind kunt zien is dat het zich niet lekker kan concentreren, in de box en later, continue om zich heen aan het kijken is.
Hij heeft namelijk geleerd in de buik dat dit moet, dat de omgeving niet veilig is.
Het kind kan veel huilen, gefrustreerd zijn. Kan later in de klas wel moeilijk stilzitten, want hé… wat achter hem gebeurt,  moet hij ook in de gaten houden!
Het reptielenbrein staat continue in de vechtstand.
Vraagt zich continue af of het wel veilig is.

Wanneer het reptielenbrein aan ‘de macht is’, trekken het mensenbrein en het zoogdierenbrein zich terug. Rationeel denken, je lijf voelen, dat is op dat moment onmogelijk. Dat zie je ook op het tweede plaatje.
Eerst moet het reptielenbrein zich weer veilig voelen, daarna kan er pas weer balans komen tussen alle drie de breinen.
Even praten met je ontplofte peuter? Vergeet het maar, eerst moet het zich veilig voelen.
“Maar waarom doe je dit dan???”, kansloze vraag, want dat mensenbrein kan helemaal geen antwoord geven. Waarom is namelijk een ratio-vraag.
“Doe eens even gewoon!”, maar hoe is dat dan als ik me niet veilig voel?
Naar school gaan en de juf een hand geven?
Welnee, ik verschuil me achter mama want ik voel me nog helemaal niet veilig!
( die zich op haar beurt dan heel ongemakkelijk kan voelen, want je kind ‘gedraagt zich niet zoals je zou willen’…;-) ) 

Natuurlijk is bovenstaande enorm gechargeerd, en werkt dat brein veel ingewikkelder, maar alleen maar even kijkend naar dat reptielenbrein, werkt het zo…
En start ik bij elke kleuter die nieuw is en huilend op schoot zit wanneer mama weg gaat met de zin …

“Lieve…. jij bent veilig…”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *