voelen

Visualisatie-oefening “Het gouden ei”

Visualisatie-oefening "Het Gouden ei" voor tijdens drukke dagen...Kerst of zo...

Nee, ik ben niet in de war hoor, ik weet echt dat de Kerst er aan komt en niet Pasen! 

Ik vind de Kerst een heerlijke tijd, gezellig met familie samen zijn, spelletjes spelen en lekker eten.
Maar 2e kerstdag plannen wij altijd thuis. Geen visite, niks. Als het even kan, naar buiten.
Alle prikkels kwijt van de dagen daarvoor.

Want ondanks de gezelligheid kost het ook een boel energie.
Als gevoelig persoon die ik ben ( en de rest van mijn gezin ook..) kost het onder de mensen zijn, gewoon energie.
Niet omdat die mensen daar om vragen, helemaal niet. De sfeer is fijn, alles is goed.
Maar het bij jezelf blijven, de energie van anderen, de prikkels van lichtjes, muziek en andere dingen, het kost gewoon energie. Dat zegt niets over die ander, maar alles over mij.
En heb ik daar inmiddels zo mijn ‘foefjes’ voor.
En deze wil ik graag met je delen!

Vandaag deel ik het ‘Gouden ei’ met je.
Een visualisatie-oefening die je aan het begin van de dag kunt doen. Of wanneer dan ook, als je hem nodig hebt!
Sluit je ogen.
Stel je voor, een gouden ei, zo groot dat jij er in past.
Stel hem voor je voor, op de grond.
Zie je hem voor je? Goed.
In dat ei kan alleen jij en in dat ei stop je allemaal dingen die jij fijn vindt. Niet materialistisch, maar hoe wil je je voelen als je in dat ei bent?
Stop er rust in, liefde, bescherming, veiligheid, blijdschap, of tevredenheid in. Alles wat jij nodig hebt.
Zit alles er in?
Heeft het nog een kleur, de binnenkant van dat ei?
Maak het zo helder mogelijk voor je.
En stap dan echt 1 stap naar voren, stap in jouw gouden ei.
Voel wat het doet met je.
Sta daar echt even een minuut of wat.
En bedenk dat er niks in jouw gouden ei kan komen, wat jij niet wilt.
De schil van dat gouden ei beschermt jou die dag.

En denk je halverwege de dag “Hmmmm….ik heb even een refill nodig?”
Doe! Stap opnieuw in je gouden ei!

Probeer het maar eens… Het werkt echt…
Omdat je de intentie neerzet. De intentie van bij jezelf blijven… 

 

 
 
 

Opvoeden is voelen, letterlijk en figuurlijk…

Vandaag moest onze zoon onder narcose. Een ingreep bij de kindertandarts was nodig voor zijn tanden.
Toen hij klaar was, de narcose enigszins was uitgewerkt, werd hij heel erg boos. Hij gilde en krijste het echt uit…
Maar mama en papa mochten hem in eerste instantie niet troosten, we moesten vooral weg. “Praat niet met mij!” en “Kijk niet naar mij!”
Niet leuk om te zien en te horen, maar voor mij zo duidelijk zijn geboorte patroon.
Om te overleven moest hij geboren worden met een keizersnede. Hij had niet een andere keuze, hij moest de controle van zijn geboorte uit handen geven.
Bij een keizersnede hoort een ruggenprik, waardoor het contact tussen hem en mij er niet meer was.
Daar leerde hij dat verdriet, pijn en angst alleen gedragen moest worden.

In zijn jonge leventje zien we dat veel terug. Zo ook dus vandaag.
Het enige wat ik dan kan doen, is er WEL zijn. Ook al wil hij dat niet. En benoemen. Benoemen dat hij recht heeft op troost, dat hij zijn pijn en verdriet niet alleen hoeft te doen. Waardoor hij uiteindelijk koos voor die troost.
En ja…dat kostte tranen…Bij hem, maar ook bij mij. Samen heelden we weer een klein stukje…

Als mama was dit een partijtje moeilijk! Ik heb geleerd dat wanneer je verdrietig bent, dat dat weg getroost moest worden. “Stil maar, het is al goed” zijn woorden die ik vaak gebruik.
En natuurlijk is dat goed!
Maar dit is mijn patroon. Mijn overtuiging. En zijn overtuiging en patroon was “Zelf doen, geen hulp vragen”.
Juist door hem te laten zijn, kon ik uiteindelijk er echt voor hem zijn.

Door te kijken, te luisteren en te voelen kun je zoveel patronen doorbreken. Het gedrag wat het kind laat zien, is niet wat het werkelijk nodig heeft.
In een situatie waarin een kind boos, verdrietig of bang is, voelt het zich niet veilig.
Wanneer je je niet veilig voelt gaat jouw reptielenbrein in werking. De krokodil, zoals ik dit brein noem, gaat aan.
Je reptielenbrein is het eerste deel van de hersenen die wordt aangelegd in de zwangerschap. En zorgt er voor dat je veilig bent. Het zorgt voor de autonome dingen van je lijf, daar waar je niet over na hoeft te denken. Ademhalen, slikken, maar ook direct handelen wanneer er gevaar dreigt.
Oeroude patronen dus.
De andere twee systemen binnen het hoofd, zijn het lymbische brein ( het brein om te voelen) en het mensenbrein ( het brein om rationeel te denken). Welke volledig buiten spel worden gezet wanneer het reptielenbrein ‘aan’ staat.
Nadenken, antwoord geven op vragen als “Waarom doe je nou zo? ” of ” Wat voel je dan? ” zijn dan nogal kansloos.
Wat het kind nodig heeft is veiligheid. En dat kun je voelen door in je lijf te landen.
Want door het reptielenbrein zit het kind volledig in het hoofd.

Je lijf voelen? Hoe dan?
Wat doe je als eerste als je troost biedt? Juist….aanraken… Omarmen, wrijven over die rug.
Wanneer je kind ligt te stampvoeten in de supermarkt ( echt..elke mama of papa maakt dit een keer mee…;-) ) heeft het geen zin om boos te worden. Wordt die krokodil alleen maar bozer van.
Knuffelen, aanraken, en je eigen lijf kennen, is zo belangrijk om in dit soort situaties die krokodil zo snel mogelijk weer in dat hok te krijgen.
En niet alleen in stresssituaties is knuffelen en aanraken fijn. Maak er een dagelijks ritueel van! 
Want hoe beter je weet wat jij als mens fijn vindt, wat jou helpt, hoe beter je je kind kunt helpen. 
Hoe beter een kind zijn eigen lichaam kent, en leert wat er gebeurt, hoe beter het kan voelen en vertellen wat het nodig heeft. 

Dus leer jezelf kennen, wat heb jij nodig? Wat is jouw patroon wanneer je ‘stress’ ervaart? Wat doe jij als je verdriet hebt, als je boos bent, als je bang bent? 
Want deze zelfkennis helpt jou, maar ook jouw kind. 
Ik benoemde naar mijn zoon dat ik het lastig vond dat ik hem niet mocht troosten, maar dat ik naar hem luisterde. Maar dat ik er wel voor hem was. Ik ging niet weg, ook al wilde hij dat. Ik benoemde naar hem wat er gebeurde, dat hij zich rot voelde en dat hij dat het liefste alleen wilde doen. Maar dat dat niet meer hoefde… Dat ik er nu wel voor hem kon zijn. 
Ik doorbrak zijn patroon en leerde te luisteren naar wat hij nodig had. Doorbrak mijn eigen patroon dat alles weg gesust moest worden. 

En leerde weer dat elk gevoel gevoeld mag worden… In veiligheid en liefde..