Annemieke

Visualisatie-oefening “Het gouden ei”

Visualisatie-oefening "Het Gouden ei" voor tijdens drukke dagen...Kerst of zo...

Nee, ik ben niet in de war hoor, ik weet echt dat de Kerst er aan komt en niet Pasen! 

Ik vind de Kerst een heerlijke tijd, gezellig met familie samen zijn, spelletjes spelen en lekker eten.
Maar 2e kerstdag plannen wij altijd thuis. Geen visite, niks. Als het even kan, naar buiten.
Alle prikkels kwijt van de dagen daarvoor.

Want ondanks de gezelligheid kost het ook een boel energie.
Als gevoelig persoon die ik ben ( en de rest van mijn gezin ook..) kost het onder de mensen zijn, gewoon energie.
Niet omdat die mensen daar om vragen, helemaal niet. De sfeer is fijn, alles is goed.
Maar het bij jezelf blijven, de energie van anderen, de prikkels van lichtjes, muziek en andere dingen, het kost gewoon energie. Dat zegt niets over die ander, maar alles over mij.
En heb ik daar inmiddels zo mijn ‘foefjes’ voor.
En deze wil ik graag met je delen!

Vandaag deel ik het ‘Gouden ei’ met je.
Een visualisatie-oefening die je aan het begin van de dag kunt doen. Of wanneer dan ook, als je hem nodig hebt!
Sluit je ogen.
Stel je voor, een gouden ei, zo groot dat jij er in past.
Stel hem voor je voor, op de grond.
Zie je hem voor je? Goed.
In dat ei kan alleen jij en in dat ei stop je allemaal dingen die jij fijn vindt. Niet materialistisch, maar hoe wil je je voelen als je in dat ei bent?
Stop er rust in, liefde, bescherming, veiligheid, blijdschap, of tevredenheid in. Alles wat jij nodig hebt.
Zit alles er in?
Heeft het nog een kleur, de binnenkant van dat ei?
Maak het zo helder mogelijk voor je.
En stap dan echt 1 stap naar voren, stap in jouw gouden ei.
Voel wat het doet met je.
Sta daar echt even een minuut of wat.
En bedenk dat er niks in jouw gouden ei kan komen, wat jij niet wilt.
De schil van dat gouden ei beschermt jou die dag.

En denk je halverwege de dag “Hmmmm….ik heb even een refill nodig?”
Doe! Stap opnieuw in je gouden ei!

Probeer het maar eens… Het werkt echt…
Omdat je de intentie neerzet. De intentie van bij jezelf blijven… 

 

 
 
 

NIVEA smeren, OMA thuislaten, LSD gebruiken, denk aan ANNA, en wees een OEN…

Nog nooit zo’n vage blogtitel gehad als deze…En toch zegt het precies waar ik over wil schrijven.

Ik maak me namelijk een beetje zorgen. Zorgen om hoe de mensen met elkaar omgaan. En dan vooral communicatie-wijs.
Tijdens mijn opleiding tot coach bij Malva Breda leerde ik dat ik een open ruimte mag zijn. Ik mocht een OEN zijn, Open En Nieuwsgierig.
Ik leerde Niet In te Vullen voor Een Ander ( NIVEA), ik leerde te Luisteren, Samenvatten en Door te vragen en ANNA
( alles navragen en niks aannemen) is nog steeds mijn beste vriendin. Hoewel OMA een graag gezien gast is thuis, is ze in een gesprek soms niet handig, je mag je Oordelen, Meningen en Aannames soms even voor je houden. 
Maar ik voel me een beetje een uitstervend ras als ik om

Ik wil niet zeggen dat ik het allemaal goed doe, echt niet, zoveel zelfkennis heb ik wel. En logisch ook, ik ben ook een mens! 😉
Vaak komt er bij communiceren emotie kijken. En dan regeert angst om niet goed genoeg te zijn, verdriet omdat ik me niet gehoord voel, of boosheid omdat ik me niet gehoord voel…
Maar ik probeer het wel…
Wanneer ik ergens last van heb, dan maak ik daar een ik-boodschap van. Niet “Ik vind  echt dat jij als een egoïstische boer op de werkvloer staat…” ( hallo, oordeel op het persoon…) maar ” Ik merk dat ik het lastig vind hoe jij je in de groep inzet” . Een mening en op het gedrag wat de persoon in kwestie vertoont, niet op de persoon zelf.
Er ontstaat dan ruimte om in gesprek te gaan. Om het er even over te hebben, want wellicht is deze persoon zich helemaal niet bewust van het gedrag!

Het heeft te maken met de omgang met een ander.
“Ik ga dat echt niet tegen hem zeggen, want ik weet nu al dat hij boos wordt”…
En vervolgens wordt er niks gezegd, maar wordt de energie wel steeds negatiever, want die persoon ligt dan onder een vergrootglas en dan is binnen de kortste keren alles vervelend en irritant.
Hoezo weet je nu al zeker dat hij boos wordt? Staat dit op zijn voorhoofd? Stond dat in het nieuwsoverzicht die ochtend?
Eerder behaalde resultaten geven geen garantie voor de toekomst, en dat geldt hier ook.
Wanneer iemand eerder op een bepaalde manier heeft gereageerd, dan wil dat niet zeggen dat dat altijd zo is.
Geef iemand een tweede, een derde, wat, een honderdste kans! Maar geef diegene wel een kans. Want door het niet te zeggen, krijgt diegene geen kans.
Je hoeft het niet eens te worden, dat kan niet, zoveel mensen, zoveel wensen. Maar de energie blijft transparant. Blijft eerlijk en open.
Praat met elkaar.

Vaak zeg ik tegen kinderen in mijn klas , “Draai het nou eens om. Als Pietje zo tegen jou zou doen, hoe zou je dat vinden? ”
” Niet leuk juf” …. Vaak volgt er dan als vanzelf een ” Sorry Pietje”. Omdat ik hun gevoel van inleving aanspreek. En daarna proberen we het samen op een andere manier te zeggen. Want de boodschap mag wel gehoord worden.
Maar grote mensen hebben soms ook een ‘grote ik’…Oftewel een ietwat groot ego. En is sorry zeggen heel lastig.

Vergeven is 100 x makkelijker dan een stapel oude koeien blijven onthouden.
Wanneer een kind in mijn klas iets doet wat niet handig is, dan vraag ik of het het kan oplossen.
Door oprecht sorry te zeggen, iemand aan te kijken en wellicht even een hand te schudden, kan dat. En spelen de kinderen daarna gewoon weer verder! Niks aan de hand.
Ook als ze iets doen wat naar mij niet zo handig is, zeggen ze sorry en zeg ik “Ik heb je gehoord, dank je wel!”
En door! 
Maar grote mensen, volwassenen, zetten soms een soort kruisje achter iemands naam. Die persoon staat dan al met -1 achter. Dat is lastig communiceren hoor! 
Natuurlijk heb je hier je eigen grenzen, en die zijn heel belangrijk! En die kun je aangeven, natuurlijk!
Ook naar je eigen kind, maar door het gedrag te benoemen waar je moeite mee hebt, zal het kind zich veilig voelen. Mama houdt van mij, maar wat ik deed was niet zo handig. 

Communiceren is zo makkelijk nog niet, zeker in een grote mensen wereld als deze.
Maar als we nu eens uitgaan van het goede? In plaats van dat iemand het als een aanval bedoelt?
Als we nu eens doorvroegen wanneer iemand iets tegen je zegt wat je raakt?” Klopt het dat je het zo en zo bedoelt want zo komt het op mij over?”.
Praat over het gedrag van iemand wat je lastig vindt en niet over ” jij bent” .
En….leef het voor.

Leer je kinderen te communiceren vanuit hun hart, vanuit hun gevoel. Leer je ze überhaupt te communiceren.

Want wellicht is het ijdele hoop, maar misschien wordt er dan over een paar jaar geen jongen meer in elkaar geslagen door een andere jongen waarbij andere jongens staan te filmen. Want hé…dat zouden zij ook niet leuk vinden!
Wordt er met elkaar, weliswaar vol vuur en boze woorden, gepraat over Kerstboomverbrandingen. Worden we het misschien niet eens, maar kan er misschien wel een middenweg worden gevonden?
Wordt er naar elkaar geluisterd en echt gehoord wat er gezegd wordt, krijgen kinderen wel wat ze nodig hebben in het onderwijs. 
Helpen we Nivea aan aan recordverkoop, want heus, dat potje op tafel zetten helpt mij elke keer weer…” Oh ja, even navragen of het klopt, niet invullen”. 

Ik hoop het zo..

Opvoeden is voelen, letterlijk en figuurlijk…

Vandaag moest onze zoon onder narcose. Een ingreep bij de kindertandarts was nodig voor zijn tanden.
Toen hij klaar was, de narcose enigszins was uitgewerkt, werd hij heel erg boos. Hij gilde en krijste het echt uit…
Maar mama en papa mochten hem in eerste instantie niet troosten, we moesten vooral weg. “Praat niet met mij!” en “Kijk niet naar mij!”
Niet leuk om te zien en te horen, maar voor mij zo duidelijk zijn geboorte patroon.
Om te overleven moest hij geboren worden met een keizersnede. Hij had niet een andere keuze, hij moest de controle van zijn geboorte uit handen geven.
Bij een keizersnede hoort een ruggenprik, waardoor het contact tussen hem en mij er niet meer was.
Daar leerde hij dat verdriet, pijn en angst alleen gedragen moest worden.

In zijn jonge leventje zien we dat veel terug. Zo ook dus vandaag.
Het enige wat ik dan kan doen, is er WEL zijn. Ook al wil hij dat niet. En benoemen. Benoemen dat hij recht heeft op troost, dat hij zijn pijn en verdriet niet alleen hoeft te doen. Waardoor hij uiteindelijk koos voor die troost.
En ja…dat kostte tranen…Bij hem, maar ook bij mij. Samen heelden we weer een klein stukje…

Als mama was dit een partijtje moeilijk! Ik heb geleerd dat wanneer je verdrietig bent, dat dat weg getroost moest worden. “Stil maar, het is al goed” zijn woorden die ik vaak gebruik.
En natuurlijk is dat goed!
Maar dit is mijn patroon. Mijn overtuiging. En zijn overtuiging en patroon was “Zelf doen, geen hulp vragen”.
Juist door hem te laten zijn, kon ik uiteindelijk er echt voor hem zijn.

Door te kijken, te luisteren en te voelen kun je zoveel patronen doorbreken. Het gedrag wat het kind laat zien, is niet wat het werkelijk nodig heeft.
In een situatie waarin een kind boos, verdrietig of bang is, voelt het zich niet veilig.
Wanneer je je niet veilig voelt gaat jouw reptielenbrein in werking. De krokodil, zoals ik dit brein noem, gaat aan.
Je reptielenbrein is het eerste deel van de hersenen die wordt aangelegd in de zwangerschap. En zorgt er voor dat je veilig bent. Het zorgt voor de autonome dingen van je lijf, daar waar je niet over na hoeft te denken. Ademhalen, slikken, maar ook direct handelen wanneer er gevaar dreigt.
Oeroude patronen dus.
De andere twee systemen binnen het hoofd, zijn het lymbische brein ( het brein om te voelen) en het mensenbrein ( het brein om rationeel te denken). Welke volledig buiten spel worden gezet wanneer het reptielenbrein ‘aan’ staat.
Nadenken, antwoord geven op vragen als “Waarom doe je nou zo? ” of ” Wat voel je dan? ” zijn dan nogal kansloos.
Wat het kind nodig heeft is veiligheid. En dat kun je voelen door in je lijf te landen.
Want door het reptielenbrein zit het kind volledig in het hoofd.

Je lijf voelen? Hoe dan?
Wat doe je als eerste als je troost biedt? Juist….aanraken… Omarmen, wrijven over die rug.
Wanneer je kind ligt te stampvoeten in de supermarkt ( echt..elke mama of papa maakt dit een keer mee…;-) ) heeft het geen zin om boos te worden. Wordt die krokodil alleen maar bozer van.
Knuffelen, aanraken, en je eigen lijf kennen, is zo belangrijk om in dit soort situaties die krokodil zo snel mogelijk weer in dat hok te krijgen.
En niet alleen in stresssituaties is knuffelen en aanraken fijn. Maak er een dagelijks ritueel van! 
Want hoe beter je weet wat jij als mens fijn vindt, wat jou helpt, hoe beter je je kind kunt helpen. 
Hoe beter een kind zijn eigen lichaam kent, en leert wat er gebeurt, hoe beter het kan voelen en vertellen wat het nodig heeft. 

Dus leer jezelf kennen, wat heb jij nodig? Wat is jouw patroon wanneer je ‘stress’ ervaart? Wat doe jij als je verdriet hebt, als je boos bent, als je bang bent? 
Want deze zelfkennis helpt jou, maar ook jouw kind. 
Ik benoemde naar mijn zoon dat ik het lastig vond dat ik hem niet mocht troosten, maar dat ik naar hem luisterde. Maar dat ik er wel voor hem was. Ik ging niet weg, ook al wilde hij dat. Ik benoemde naar hem wat er gebeurde, dat hij zich rot voelde en dat hij dat het liefste alleen wilde doen. Maar dat dat niet meer hoefde… Dat ik er nu wel voor hem kon zijn. 
Ik doorbrak zijn patroon en leerde te luisteren naar wat hij nodig had. Doorbrak mijn eigen patroon dat alles weg gesust moest worden. 

En leerde weer dat elk gevoel gevoeld mag worden… In veiligheid en liefde.. 

 

Jij bent veilig…

Bij de start van de groei van een mens, start direct ook de bouw van de hersenen. En geloof mij…die doen het ook direct.
Niet dat je er mee kunt denken, althans, geen moeilijke rekensommen.. Maar het is van wezenlijk belang voor hoe je later reageert.

Het brein van een mens bestaat uit 3 delen. Het reptielenbrein, het zoogdierenbrein ( ook wel Limbisch brein genoemd) en het mensenbrein ( de Neocortex).
En vanaf dag 1, wanneer de eicel en de zaadcel een feestje gaan maken samen, start de groei van het reptielenbrein.
Vanaf maand 6 start dan ook de groei van het zoogdierenbrein, welke staat voor het voelen. ( En als je dit weet, besef je dan dat een baby alles voelt vanaf dat moment……ook de bevalling. )
Vanaf maand 9 start dan ook de groei van het mensenbrein. Welke staat voor je denken, voor je ratio, voor je plannen, voor je overzicht houden.
Eigenlijk heb je een krokodil, een paard en een mensje in je hoofd….;-)

En over die krokodil wil ik het graag hebben.
In je leven buiten de baarmoeder is dat brein er om je veilig te houden. Het enige wat het kan is ervoor zorgen dat je Vlucht, Vecht of Bevriest. Het wordt dan ook wel je Fight/Flight/Freeze-brain genoemd.

In de eerste alinea schreef ik dat dit brein het al doet, vanaf dag 1. Het is als het ware de eerste bedrading van jouw patronen en overtuigingen.
Kun je dan volgen dat alles wat een moeder meemaakt van invloed is op hoe veilig jij je voelt in die buik? En daarbuiten?
Klinkt gek hè…

Stel je voor, je moeder rookt tijdens jouw zwangerschap. Jouw omgeving in de buik wordt dan eigenlijk vergiftigd. Er is minder zuurstof en vaak is dit ook van invloed op de groei van een kind. Dat is dus geen veilige omgeving.
Het reptielenbrein leert daar dat het altijd alert moet zijn. .
Stel dat dit 9 maanden lang is, dan komt het kind volledig in verdedigende overtuiging, op de wereld. Met als resultaat dat die wereld, die veel groter is dan die buik, hartstikke eng is. Want in die buik was al groot, maar die wereld is onoverzichtelijk groot.
Met gevolgen als een huilbaby ( immers, geen woorden of lijf om te vechten of te vluchten), een hele stille baby ( heel fijn….of toch niet? Want in volledige bevriezing…) en nog een heleboel gevolgen meer.

Of, je kindje poept om welke reden dan ook ( dat is weer een ander verhaal…) in het vruchtwater. Iets wat zorgt voor steeds minder zuurstof in het vruchtwater. Onveilig!
Een reden om een geboorte in te leiden. Iets wat noodzaak is, en dus niet anders kan.
(Dat is vaak met ‘geboortetrauma’s’. Het kon niet anders, het was een keus om te overleven. )
Bij een inleiding wordt gebruik gemaakt van synthetische oxytocine. Het hormoon wat eigenlijk door het moederlijf wordt aangemaakt wanneer een geboorte zich natuurlijk aandient.
De baby heeft geen regie over zijn eigen start, iets wat een baby graag wil doen. Hij wil het signaaltje naar de baarmoeder sturen, zo van “Joehoeoeoe! Ik ben er klaar voor, laten mama en ik dit eens gaan doen samen!”
Want dat is wat het kind wil, in een prachtige samenwerking met zijn mama, op de wereld komen, zonder toeters en bellen.
Eerst al die onveilige omgeving door het bevuilde vruchtwater, nu die start van de geboorte die onverwachts komt voor het kind,

                 HALLO REPTIELENBREIN! 

Die staat me een partijtje aan zeg!
Op de wereld komen is dan niet persé de meest fijne gebeurtenis, en zwart-wit als het reptielenbrein denkt, die wereld waar ik nu naartoe ga, is helemaal onveilig!
Wat je dan in je kind kunt zien is dat het zich niet lekker kan concentreren, in de box en later, continue om zich heen aan het kijken is.
Hij heeft namelijk geleerd in de buik dat dit moet, dat de omgeving niet veilig is.
Het kind kan veel huilen, gefrustreerd zijn. Kan later in de klas wel moeilijk stilzitten, want hé… wat achter hem gebeurt,  moet hij ook in de gaten houden!
Het reptielenbrein staat continue in de vechtstand.
Vraagt zich continue af of het wel veilig is.

Wanneer het reptielenbrein aan ‘de macht is’, trekken het mensenbrein en het zoogdierenbrein zich terug. Rationeel denken, je lijf voelen, dat is op dat moment onmogelijk. Dat zie je ook op het tweede plaatje.
Eerst moet het reptielenbrein zich weer veilig voelen, daarna kan er pas weer balans komen tussen alle drie de breinen.
Even praten met je ontplofte peuter? Vergeet het maar, eerst moet het zich veilig voelen.
“Maar waarom doe je dit dan???”, kansloze vraag, want dat mensenbrein kan helemaal geen antwoord geven. Waarom is namelijk een ratio-vraag.
“Doe eens even gewoon!”, maar hoe is dat dan als ik me niet veilig voel?
Naar school gaan en de juf een hand geven?
Welnee, ik verschuil me achter mama want ik voel me nog helemaal niet veilig!
( die zich op haar beurt dan heel ongemakkelijk kan voelen, want je kind ‘gedraagt zich niet zoals je zou willen’…;-) ) 

Natuurlijk is bovenstaande enorm gechargeerd, en werkt dat brein veel ingewikkelder, maar alleen maar even kijkend naar dat reptielenbrein, werkt het zo…
En start ik bij elke kleuter die nieuw is en huilend op schoot zit wanneer mama weg gaat met de zin …

“Lieve…. jij bent veilig…”

Faalangst…een andere manier van kijken naar gedrag.

Faalangst. 
Een label wat veel kinderen, volwassenen aan zich hebben hangen. En een label hoort aan koffer…mijns inziens.. Want Faalangst is de angst om te falen, bang zijn iets niet te kunnen. 
Gestoeld op een overtuiging die veel dieper zit dan leerkrachten, IB’ers, faalangstreductietrainers en vele anderen vaak denken. En aan voorbij gaan….

Vaak zijn deze kinderen met hulp op de wereld gekomen. 
Keizersnedes, Vacuümpomp of tang-verlossing. 
Neem bijvoorbeeld de keizersnede. 
Normaal gesproken komt er een hormooncoctail vrij bij moeder en baby, die hen optimaal voorbereiden op een geboorte. Het is een indrukwekkend samenspel tussen moeder en baby die elkaar ondersteunen. 
Wanneer je met een keizersnede geboren wordt, is dat een heftige en plotselinge overgang geweest. Zeker als je een geplande keizersnede wordt. Zonder weeën of iets, zonder die hormooncoctail. Onaangekondigd wordt je op die wereld gezet. 
Is het dan heel gek dat je nu moeite hebt met aangeboden hulp? Dat je je snel gemanipuleerd voelt? Hij mocht het niet zelf doen, geboren worden, dat werd voor hem besloten en gedaan! En natuurlijk was het nodig om zo geboren te worden, er was geen keuze, hij moest dit wel toelaten om geboren te kunnen worden. 

Maar daar groeide al het worteltje dat nu faalangst heet.

Bang zijn iets niet te kunnen. 
Zo’n kind ervaart vaak heel gauw dat hij iets niet kan. Hij denkt namelijk eerst dat hij iets niet kan en deze overtuiging zorgt er ook vaak voor dat iets niet lukt. 
Wat je uitzendt krijg je vaak terug…
En…gewoon om over na te denken… Wat als je wel weeën hebt gekregen, die hormooncocktail was er wel, maar het werd een keizersnede? Die hormooncocktail is dan dus niet gebruikt, waart nog rond in dat babylijfje.. Is het dan gek dat er geen rust is in dat kind? Dat er wellicht overstrekking te voelen is, dat het veel huilt? Later moeite heeft met stilzitten?

Het boek ” Tijger, Tijger, is het waar” is een prachtige vertaling van wat overtuigingen doen.

Dat ze meer in de weg zitten dan dat je werkelijk iets niet kunt. 
Gebaseerd op “The Work” van Byron Katie, met de 4 vragen:
1. Is de gedachte die je hebt waar? 
2. Kun je absoluut weten dat ze waar is? 
3. Hoe reageer je, wat gebeurt er, wanneer je die gedachte gelooft? 
4. Wie zou je zijn zonder die gedachte?

Maar mensen zonder kennis van Geboorte patronen…noemen dit dus Faalangst…
Herken jij je in deze kaart? In dit patroon? Vraag je je dan eens af hoe je geboren bent…
Hulp nodig om deze overtuigingen los te laten? 

I am your guide!